Έχουν γραφτεί πολλά βιβλία για την Μικρασιατική Καταστροφή. Τουλάχιστον όσα έχω διαβάσει εγώ είτε ιστορικά είτε λογοτεχνικά πάντα είχαν κάτι να μου προσφέρουν. Από γνώσεις για την ιστορία της Ελλάδας, πώς διαδραματίστηκε από την αρχή μέχρι το τέλος η Μικρασιατική Καταστροφή, μέχρι όμορφες και γεμάτες συναίσθημα αναγνωστικές εμπειρίες. Βιβλία σταθμός είναι τα Ματωμένα Χώματα από τη Διδώ Σωτηρίου, οι Χαμένες Πατρίδες του Γιάννη Καψή, Αϊβαλί, Συλλογικό των Φώτης Κόντογλου, Ηλίας Βενέζης, Αγάπη Βενέζη-Μολυβιάτη, Αχμέτ Γιορουλμάζ και πολλά άλλα φυσικά.
Τα Χάρτινα Σπίτια του Δημητρόπουλου όπως είχε αναφέρει ο ίδιος στην παρουσίαση του βιβλίου του, είναι μια ιστορία που του την είπαν και ο ίδιος φυσικά ως υποψιασμένος συγγραφέας εμπνεύστηκε μια ιστορία προσθέτοντας μυθοπλαστικά στοιχεία. Οι συγγραφείς για να έρθουν πιο κοντά στην πραγματικότητα, αποστασιοποιούνται από αυτήν χρησιμοποιώντας τη μυθοπλασία.
Οι υιοθεσίες και αναδοχές παιδιών στην Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 αποτέλεσε ένα “επείγον κοινωνικό και διοικητικό ζήτημα για το ελληνικό κράτος και τη διεθνή κοινότητα” όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του. Παιδιά είτε υιοθετούνταν είτε πήγαιναν σε ανάδοχες οικογένειες και “πολύ συχνά χωρίς σαφή έγγραφα μετακινούνταν από το ένα ίδρυμα στο άλλο ή από οικογένεια σε οικογένεια” παράτυπα. Αυτή η ιστορική συνθήκη αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον ίδιο τον συγγραφέα και μας χάρισε Τα Χάρτινα Σπίτια.
Μια οικογένεια που ζει ευτυχισμένη στο σπίτι της, παρακολουθούμε τον ξεριζωμό και τη σταδιακή διάλυσή της. Τα μέλη αποχωρίζονται βίαια μεταξύ τους και το μέλλον τους γίνεται αβέβαιο. Η θάλασσα, στους αποχωρισμούς, στους αποχαιρετισμούς, στο θάνατο, στα ταξίδια, έχει τον καθοριστικό ρόλο.
Με το έντονο λυρικό υφος του συγγραφέα και τα αρκετά flash back των πρωταγωνιστών καταφέρνει να μας βάλει ως κρυφό παρατηρητή στις ζωές των πρωταγωνιστών. Να βλέπουμε ότι βλέπουν, να μυρίζουμε ότι μυρίζουν, να αισθανόμαστε ότι αισθάνονται, να αγγίζουμε αυτό που αγγίζουν. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνει να μας πείσει ότι τελικά κάτι χάνεται μόνο όταν το ξεχνάμε. Όταν το φέρνουμε στη μνήμη μας, το αναπολούμε, το συζητάμε, τότε δεν χάνεται, δεν ξεχνιέται.
Στο Πέραμα και στον χωμάτινο δρόμο διαδραματίζονται περιστατικά που αλλάζουν ριζικά τη ζωή της Δέσποινας Αιβάζη. Μια γειτονιά, ένας δρόμος, ένα σπίτι που τελικά τίποτα ευχάριστο δεν συνέβει. Και πώς να συμβεί αφού η οικογένεια άρχισε να διαλύεται στην προκυμαία της Σμύρνης. Πώς οι γονείς να συνεχίσουν να ζουν με αυτό το βάρος στην ψυχή τους.
Προσωπικά θύμωσα με τον Κοσμά γιατί άργησε πολύ να αναζητήσει την Δέσποινα. Δεν έπρεπε να αφήσει τόσο καιρό να περάσει. Όμως αυτή είναι και η επιτυχία της αφήγησης. Να συμμετέχεις, να αλληλοεπιδράς με τους πρωταγωνιστές.
Το βιβλίο εικονογραφημένο, οπότε εν μέρει περιορίζει την φαντασία μου για το πώς είναι οι πρωταγωνίστριες και πρωταγωνιστές όμως ταυτόχρονα έχω έτοιμη την εικόνα και ταυτίζομαι με τα πρόσωπα. Με καθοδηγεί σε ένα πιο ρεαλιστικό χωροχρόνο.
Μια πλοκή ρεαλιστική, προσεγγίζοντας μια πτυχή της καταστροφής της Σμύρνης που δεν έχω ξαναδιαβάσει και ελάχιστα γνώριζα για το θέμα. Αφού οι περισσότεροι εστιάζουμε κυρίως σε μεμονωμένες ιστορίες οικογενειών που χωρίστηκαν και όχι στην τύχη παιδιών που με βίαιο τρόπο αποχωρίστηκαν την οικογένειά τους και έκτοτε η ζωή τους είναι δυσάρεστα προδιαγεγραμμένη. Φυσικά εδώ, δεν πρόκειται να γράψω ούτε λεπτομέρειες, ούτε και το τέλος αλλά θα σας παροτρύνω να διαβάσετε το βιβλίο.
Τα Χάρτινα Σπίτια κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Αρτέον.
Καλή Ανάγνωση!
Δείτε προηγούμενα άρθρα
https://writingspots.com/ta-chartina-spitia-sto-vivliopoleio-filomatheia/
https://writingspots.com/ta-chartina-spitia-apo-ton-panagioti-dimitropoulo/
Το παρόν αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία & απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς προηγούμενη έγκριση.
Δείτε επίσης
Αφήστε ένα σχόλιο