Edgar Allan Poe ως κριτικός λογοτεχνίας – Μέρος Δεύτερο

Η συνεισφορά του Έντγκαρ Άλαν Πόε στην λογοτεχνική κριτική είναι αξιοσημείωτη και πολύπλοκη. Ως «πολυγραφότατος» συγγραφέας ο Πόε πίστευε ότι το δημιουργικό έργο του συγγραφέα αποτελεί τη βάση για κάθε αξιόπιστη κριτική. Παρά τις καυστικές και στενόμυαλες απόψεις του, η κριτική του βασιζόταν σε στις λογοτεχνικές αρχές καθιστώντας το έργο του σημαντικό στην αμερικανική λογοτεχνική κριτική.

Η διαδρομή του ως κριτικός ξεκίνησε με το «Letter» στον πρόλογο του έργου του Poems το 1831 όπου εξέφραζε τις πρώιμες θεωρίες του για την ποίηση και την κριτική. Ο Πόε επαναλάμβανε στο «Letter» τους ισχυρισμούς του Άγγλου ποιητή Alexander Pope ότι μόνο οι ποιητές μπορούν να κάνουν κριτική σε άλλους ποιητές. Οι πρώτες του κριτικές περιείχαν αρκετή περιφρόνηση για Αμερικανούς ομολόγους του όπως τον Wordsworth και Coleridge. Συγκεκριμένα για τον Wordsworth η κριτική του ήταν δριμεία και υποστήριζε ότι η ποίησή του αναδείκνυε την αλήθεια αντί για την ευχαρίστηση κάτι που για τον Πόε ήταν λάθος αφού θεωρούσε ότι η ποίηση πρέπει να επικεντρώνετε στη μουσικότητα και στο ανοίκειο των στίχων.

Η αρχή του ενοποιημένου αποτελέσματος (unified effect) ήταν το θεμελιώδες στοιχείο της κριτικής του φιλοσοφίας. Πάντα υποστήριζε την ιδέα ότι ένα λογοτεχνικό έργο έχει πλεονέκτημα όταν δημιουργεί συναισθηματική και πνευματική συνοχή. Στην κριτική του για το Night and Morning του Bulwer-Lytton ενώ επαίνεσε την πλοκή για τα αλληλοεξαρτώμενα συμβάντα όμως το επέκρινε για την πολυπλοκότητα και έκτασή του που εμπόδιζε την πραγματοποίηση του ενοποιημένου αποτελέσματος. Αυτή την πεποίθηση φυσικά την επέκτεινε και στην ποίηση υποστηρίζοντας ότι μόνο τα σύντομα και περιεκτικά ποιήματα διατηρούν ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Αργότερα σε πιο ώριμες κριτικές του, ο Πόε εστίασε στους κινδύνους που κρύβει ο διδακτισμός στη λογοτεχνία και στην ποίηση. Ειδικότερα για την ποίηση υποστήριζε ότι δεν πρέπει να προβάλλει ηθικά διδάγματα αλλά αντιθέτως να αναδεικνύει την ομορφιά, τη μουσικότητα και τη δημιουργικότητα.

Στο δοκίμιό του The Philosophy of Composition πραγματοποίησε μια αναλυτικότατη μελέτη για τη μέθοδο που προσεγγίζει τη γραφή χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα The Raven. Ανέφερε ότι το ποίημα γράφτηκε με ακρίβεια στη λογική του διαδικασία, με σκοπό να προκαλέσει συγκεκριμένη συναισθηματική αντίδραση στον αναγνώστη. Η μέθοδός του περιλάμβανε τον καθορισμό του μήκους, του τόνου και των θεματικών εκ των προτέρων, εξασφαλίζοντας ότι κάθε στοιχείο από τα παραπάνω συνεισφέρει στο επιθυμητό αποτέλεσμα που ήθελε να πετύχει ο ποιητής. Αυτή η αναλυτική προσέγγισή τόνιζε την πεποίθησή του για την απρόσωπη φύση της ποίησης και ότι η συναισθηματική δέσμευση του αναγνώστη επιτυγχάνεται με καλά μελετημένη τεχνική και όχι μόνο από την έμπνευση του συγγραφέα.