Της μνήμης το αμάρτημα – Ποίημα από τη Ρία Περηφανοπούλου

Αν ο χρόνος είναι ο Θεός τότε η μνήμη πρέπει

να είναι ο διάβολος.

Χρόνος που δίνεται. Χρόνος που δεν ορίζεται.

Παντοκράτωρ, Ανυπέρβλητος, Μεγαλοδύναμος.

Εκεί που δεν χωράει ανθρώπινο χέρι.

Χρόνος με το πέρασμα του: Σαλεύει, κάποτε

παγώνει (ναι εκεί μπορεί να χωρέσει

ανθρώπινο χέρι) και ξανατρέχει…

Κοιτώ ακίνητη τους δείκτες. Πηγαίνουν μπρος.

Χωρίς πισωγυρίσματα. Αυτοί ξέρουν…

Και η μνήμη;

Τα πρωινά μια αστραπή. Τη μέρα ένα

ακατάστατο δωμάτιο. Ρούχα πεταμένα.

Τα βράδια γίνεται κυρίαρχη. Ανένδοτη πάλλεται

εγωιστικά στο βάθος ενός πηγαδιού. Εκεί που

δεν φτάνει το φως του φεγγαριού.

Μια μαύρη τρύπα που καταπίνει το σήμερα.

Απειλεί και το αύριο.

Αύριο ίσως καταφέρω να τρέξω και εγώ κατ’ εικόνα

και καθ’ ομοίωση του Χρόνου Μακριά

από του μυαλού το κελί.

Εσύ ο Θεός σου.
Εσύ και ο διάβολος σου.