Και τελικά σε γνώρισα – Ποίημα από τη Lena Hart

Και τελικά σε γνώρισα

Ο βραδινός ύπνος είναι ίσως η πιο ευτυχής κατάληξη της ημέρας.

Τα όνειρα που βλέπουμε, όχι πάντα

Ήρθες πρώτη φορά όταν ήμουν φοιτήτρια

οδηγούσες ένα σκαραβαίο της εποχής

και φορούσες λευκό ζιβάγκο

δεν ήσουν ούτε εραστής

ούτε φίλος.

Παρόλα αυτά η επίσκεψή σου

μου δημιούργησε άγχος.

Σε έβλεπα από μακριά μέσα στο αυτοκίνητο

χαμογελούσες με αυτοπεποίθηση

κι εγώ, αδιάφορη μάλλον σ΄εσένα

σε κοίταζα χωρίς να ξέρω τι να κάνω

Στεκόμουν σ’εκείνη τη γνωστή διασταύρωση

δίπλα στο περίπτερο που ακόμα υπάρχει.

Τελικά αποφάσισα μόνο να σε παρατηρώ

και όταν το φανάρι άναψε πράσινο

εσύ πέρασες από δίπλα μου με το αυτοκίνητο

χωρίς καν να δεις

ότι εκεί στεκόμουν.

Αισθάνθηκα αμέσως αυτό το ανεξήγητο βάρος

του να σε προσπεράσουν χωρίς να σε δουν.

Ξύπνησα μ’ένα περίεργο συναίσθημα

απροσδιόριστο, μα ήθελα

να εμβαθύνω στο υποσυνείδητο μου και

τα παιχνίδια του. Σιωπή. Δεν είχε κανένα

νόημα να το κάνω.

Απλά ένα όνειρο που θα θυμάμαι σκέφτηκα.

Μετά από χρόνια ξανά το ίδιο όνειρο

σε ώριμη ηλικία με άλλες αναζητήσεις όμως

ίδιο συναίσθημα, ίδια κατάσταση.

Τελικά σε γνώρισα

όχι όπως στα όνειρα μου, χωρίς σκιές.

Ερωτευτήκαμε, ζήσαμε

κι ύστερα, σχεδόν διακριτικά,

γίναμε το γνώριμο που προσπερνάς, χωρίς να δεις.