Ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα, αλλά όχι εύκολα – ο Όχτος διαδραματίζεται στη σύγχρονη
εποχή, μάλλον στη δεκαετία του 80, κάπου στον θεσσαλικό κάμπο. Ο Δημήτρης Στατήρης μοιάζει να
γνωρίζει πολύ καλά το τοπίο και τους ανθρώπους του.
Χάρη σε μια κινηματογραφική γραφή, το σκηνικό του χωριού συναντά όλες μας τις αισθήσεις – τα
χρώματα του ουρανού και των φύλλων, η μυρωδιά του καμένου ξύλου, οι φωνές από τα κοπάδια
που βόσκουν, η γεύση της προβατίνας στη σούπα. Οι περιγραφές θυμίζουν πλάνα του
Αγγελόπουλου. Ο αναγνώστης βλέπει τα χειμωνιάτικα δέντρα, απογυμνωμένα, με ορατές τις φωλιές,
ερημιά παντού, καμινάδες που καπνίζουν μέσα στην υγρασία.
Κεντρικός χαρακτήρας ο Στρατής Ξούγκος. Ένας τύπος χαμένος, ένας αποτυχημένος (ο ορισμός του
loser, θα λέγαμε σήμερα), τριγυρνάει έρημος και ανικανοποίητος, πνίγοντας τους άλυτους κόμπους
της ζωής του σε τσίπουρο και χασίς.
Η αφήγηση -μέσα από τρία κεντρικά πρόσωπα- σε παίρνει μαζί της από τις πρώτες σελίδες. Με
σφιγμένο το στομάχι, ακολουθείς αυτόν τον “πρωτόγονο” ήρωα, έναν σύγχρονο άνθρωπο των
σπηλαίων, που κινείται ακολουθώντας τις παρορμήσεις του. Οι σχέσεις του με τα άλλα πρόσωπα
παρουσιάζονται μέσα από ολοζώντανους, αλλά λιτούς διαλόγους, καθώς και από τις εσωτερικές
σκέψεις που εκφράζει καθένας όταν του δίνεται ο λόγος.
Ο όχτος δεν είναι απλά μια τοποθεσία (πρόκειται μάλλον για ένα απόκρημνο σημείο της όχθης του
ποταμού), είναι ένα σύμβολο, ένα όριο μεταξύ ζωής και θανάτου και όχι μόνον.
Η νουβέλα του Δημήτρη Στατήρη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βαγονέτο, αφήνει μέσα μου ένα
δυνατό αποτύπωμα. Η μοναδική ατμόσφαιρα και ο ήρωάς του θα μείνει μαζί μου για καιρό.
Αξίζει να διαβαστεί.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Βαγονέτο.
Το παρόν αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία & απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς προηγούμενη έγκριση.

Αφήστε ένα σχόλιο