Πρώιμη αγάπη του Γεράσιμου Μαρκορά

Γυρεύει ἀπὸ τὸν ἴσκιο σου,
φιλόστοργη μητέρα,
ἡ ὡραία σου θυγατέρα
ἐλεύθερη νὰ βγῇ.

Θυμᾶσαι; – τὸ κορμάκι της
εἶχες συχνὰ μετρήσει
μὲ αὐτὸ τὸ κυπαρίσσι,
ποῦ φύτεψες ἐσύ.

Τώρα ἡ κορφή του – ἰδὲς τηνε! –
γιὰ ἥλιο διψασμένη,
ἀπὸ τὸν ἴσκιο βγαίνει
καὶ πάει μεσουρανίς.

Σὲ γυναικὸς ἀνάστημα,
γιατὶ κ’ ἡ κόρη ἀνέβη;
Τὸν ἔρωτα γυρεύει,
τὸν ἥλιο τῆς ψυχῆς.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο ποιητής (1826-1911) γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά, αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Κέρκυρα. Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία του νησιού, όπου είχε ως δάσκαλό του και τον Ανδρέα Κάλβο. Στη συνέχεια, έγινε βοηθός του Σολωμού, του οποίου υπήρξε μαθητής, αποφάσισε να ασχοληθεί με την ποίηση και μπήκε στον Κύκλο του. Παράλληλα, έκανε μεταφράσεις, όπως σε έργα των Σίλερ και Ομήρου.
Επηρεασμένος από τον Σολωμό, στα ποιήματά του υπήρξε μελωδικός, αφηγηματικός και επιδέξιος χειριστής της δημοτικής, συμβάλλοντας στην επιβολή της δημοτικής και στην αναγέννηση των νεοελληνικών γραμμάτων. Ήταν φυσιολάτρης και πατριδολάτρης, κάτι που επηρέασε έντονα την ποίησή του, καθώς τα θέματά της στρέφονται κυρίως γύρω από τον έρωτα, τον θάνατο και την πατρίδα.
Η ποίησή του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στην Αθήνα, όταν το 1890 κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά τα «Ποιητικά έργα» του. Χρησίμευσαν, βασικά, ως πηγή που διοχέτευσε τη σολωμική παράδοση στην Αθήνα, και συνέβαλαν στην αναγνώριση της Επτανησιακής Σχολής.

Συνέχισε σε όλη του τη ζωή να δημοσιεύει ποιήματα σε ημερολόγια και περιοδικά, ως τον θάνατό του στην Κέρκυρα, όταν και για εκείνον πια «όλα σιγοῦν—
Στὴ θάλασσα γλυκοκοιμοῦντ’ οἱ ἀνέμοι,
Καί, κάθε ἀστέρι, ’ποῦ ψηλὰ φεγγοβολάει καὶ τρέμει,
Φαίνετ’ ἀγγέλου σπλαχνικοῦ προσηλωμένο βλέμμα
Στὸν κόσμο, ποῦ ποτίζεται πάντα μὲ δάκρυα κ’ αἷμα.»

Πηγές: Ε.ΚΕ.ΒΙ., Σχολικό βιβλίο α’ λυκείου,
Βικιπαίδεια, Ψηφίδες για την ελληνική γλώσσα
Εργογραφία (Επιλεγμένα έργα)
• Ποιητικά έργα.
• Μικρά ταξίδια· Στίχοι Γερασίμου Μαρκορά.