Καίτη Λιβιδώ | Ποίημα και πέντε χαϊκού

ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΕΓΚΥΟΣ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ

Έτρωγε βύσσινο και υποβρύχιο
του κουταλιού γλυκά
Να έχεις άσβεστη χαρά
στα μάτια τα μελιά

Σαν χόρταινε τη ζάχαρη
έπινε απ’ την πηγή
Σου χάρισε η δίψα της
το δροσερό κορμί

Στους γάμους πάντα τράταρε
στον κόσμο τα κουφέτα
Σκούρα είναι τα χείλη σου
γεύση από νουαζέτα

Κέρναγε λεμονάδα
μετά την εκκλησιά
Γι’ αυτό πήρε το δέρμα σου
τέτοια μοσχοβολιά

Στο τέλος πάντα το λικέρ
ήτανε από μέντα
Μία σπιρτάδα σού ’δωσε
κι άλλα ταμπεραμέντα

Σήμερα μονάχη μου
σε τρώγω και σε πίνω
Λουκούλλειο το γεύμα μου
σε άλλονε δεν δίνω

Τη γλύκα γεύομαι των ματιών
κάθε που βλεφαρίζουν
Ανατριχιάζει το κορμί
τα χέρια σαν μ’ αγγίζουν

Μετά το επιδόρπιο
πίνω ένα λικεράκι
Πάντα στις μάνας την υγειά
πού ’κανε κοριτσάκι

**

Μπρουμυτισμένη
πάνω στην κλειτορίδα
ξομολογιέμαι

**

Ψίχα το μουνί
δίχως καν τη μασέλα
στη γλώσσα λιώνει

**

Σαν λεμονανθός
μυρίζει το μουνάκι
ξινό στη γεύση

**

Κοσκινίζει με
ευφράδεια η γλώσσα
την κλειτορίδα

**

Το αξύριστο
μουνολίβαδο ανθεί
στη γλώσσα τρίχες

Βιογραφικό

Η Καίτη Λιβιδώ (1969) είναι μια «ιερόδουλη» των λέξεων που μπολιάζει την ιαπωνική γραφή με το ελληνικό πεζοδρόμιο. Γράφει με σκοπό να τονώσει την «πεσμένη» μας libido, να ξεβολέψει και όχι για να αρέσει στα σαλόνια. Είναι απόφοιτη του Ανοικτού Πανεπιστημίου του Πεζοδρομίου, ενώ ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Δημιουργική Γραφή στην Τρούμπα. Το διδακτορικό της εκπονήθηκε στη Συγγρού. Δεν έχει εκδώσει βιβλίο, δεν έχει μεταφραστεί και παραμένει προκλητικά εκτός ανθολογιών, προτιμώντας την απευθείας επαφή με το κοινό. Κατόπιν προτροπής σημαντικών (και διψασμένων) ποιητών, τα λογουργήματά της κυκλοφορούν σε ηλεκτρονικά και έντυπα στέκια.