Ανέμης νήματα από την Ολ. Θεοδοσίου

Ολυμπία, η γραφή σου είναι βαθιά εσωτερική και ενδοσκοπική. Ξεχωρίζει και το ύφος που έχεις επιλέξει σε χαρακτηρίζει. Τι σε κάνει να γράφεις με αυτόν τον τρόπο και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό για εσένα; Πόσο χρειάστηκε να δουλέψεις με τον εαυτό σου για να το πετύχεις;

Τα καθημερινά βιώματα, η αναζήτηση στην άλλη πλευρά του κατόπτρου, η θέση του εαυτού μου μέσα στον αστικό κλωβό του παρόντος και η τύρβη του χάους που ολοένα και αγριεύει και συνάμα μας βγάζει εκτός των προσωπικών ονείρων μας, με έχουν οδηγήσει σε μια πιο εσωτερική γραφή, σε έναν φιδογυριστό άξονα γύρω από τον οποίο δημιουργώ τα κείμενά μου. Σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω, πως όποια κι αν είναι η αφετηρία της έμπνευσης, η όλη διαδικασία είναι ένα τελετουργικό που στο τέλος σε λυτρώνει και σε ανταμείβει με την ελευθερία της σκέψης. Έτσι, με μια πιο σφαιρική ματιά θέλω να επισημάνω πως δεν υπάρχει εύκολο ή δύσκολο αλλά μονάχα η ανηφόρα μέχρι να ανταμώσουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Επίσης, σχετικά με την προσωπική αναζήτηση έχω κάνει πολλές κουβέντες με το είδωλο που βλέπω στον
καθρέφτη για να μπορέσω να σμιλέψω μέσα στη ζωή το πρωτότυπο.

Η γυναικεία λογοτεχνική γραφή ξεχωρίζει για την εσωτερικότητά της. Πιστεύεις ότι ένας άνδρας μπορεί να κατανοήσει τη γυναικεία γραφή και να γράψει τόσο ενδοσκοπικά όσο μια γυναίκα;

Δεν θα ήθελα να πω πως υπάρχει ανδρική και γυναικεία γραφή, απλώς πιστεύω πως κάθε άνθρωπος γράφει και εκφράζεται με τα δικά του χαρακτηριστικά και τον δικό του τρόπο. Οπότε, φυσικά και ένας άνδρας είναι ικανός να κατανοήσει τα πολλαπλά νοήματα που υπάρχουν σε ένα κείμενο, το οποίο έχει συνθέσει μία γυναίκα και ταυτόχρονα μπορεί να δημιουργήσει ένα ποίημα ή ένα διήγημα το οποίο να κρύβει μέσα του μία εξομολόγηση δίχως δεύτερες σκέψεις.

Στο βιβλίο σου θίγεις στερεότυπα στα οποία πρέπει να υπακούν οι γυναίκες. Τελικά σε σχέση με τα παλιότερα χρόνια πόσο έχει βελτιωθεί η κατάσταση με τα δικαιώματα των γυναικών και σήμερα σε ποια στερεότυπα είναι παγιδευμένες οι σύγχρονες γυναίκες;

Αρκετές γυναίκες εγκλωβισμένες μέσα στα όρια του καθωσπρεπισμού και των στερεοτύπων δεν απολαμβάνουν τη ζωή απλώς εκτελούν εντολές, και μέσα από καθημερινές μάχες προσπαθούν να αποδείξουν πως ο ρόλος τους δεν είναι υποδεέστερος αλλά πρωταγωνιστικός. Επιπλέον, σε σχέση με τα δικαιώματα των γυναικών, θα έλεγα πως έχουν γίνει κάποια μικρά θετικά βήματα αλλά ακόμα είμαστε μακριά, ώστε να πούμε πως άνδρας και γυναίκα βρίσκονται στην ίδια πλευρά. Μην ξεχνάμε πως στον εργασιακό τομέα, τις υψηλόβαθμες θέσεις τις κατέχουν άνδρες και όχι επειδή δεν υπάρχουν ικανές γυναίκες αλλά επειδή σαν κοινωνία δεν μπορούμε να εξαλείψουμε τα μεσαιωνικά στερεότυπα. Ακόμα, και η καθημερινότητα μιας γυναίκας είναι πιο δύσκολη λόγω αδιάκριτων ερωτήσεων που την θίγουν σαν άνθρωπο και δεν της δίνουν την δυνατότητα να εκφραστεί κατά βούληση.

Ποια είναι τα θέματα για τα οποία σου αρέσει να γράφεις περισσότερο και σε αγγίζουν; Πολιτικά, κοινωνικά, υπαρξιακά, περιβαλλοντολογικά; Και γιατί; Έχεις συγκεκριμένο τρόπο που τα προσεγγίζεις;

Όπως είπα γράφω για να κερδίζω την ελευθερία, έτσι δεν θέλω να βάζω ταμπέλες στα κείμενά μου. Απλώς, αφήνομαι στα κύματα της καθημερινότητας, παρατηρώ κάθε μπουκάλι που έχει μέσα του ένα κρυφό μήνυμα, κι ύστερα αφού καταφέρω να το διαβάσω, προσπαθώ να το ερμηνεύσω και να του χαρίσω την αιωνιότητα γράφοντας ένα κείμενο προς τιμήν του. Γύρω μας υπάρχουν προβλήματα, χαρές, επιτυχίες, αποτυχίες, εμπόδια, γιορτές, όλοι αυτοί οι κόσμοι αναμένουν την δική μας προσοχή και την δική μας φροντίδα.

Υπάρχει κάποια/ος Έλληνας/ιδα ή ξένος/η συγγραφέας που θαυμάζεις; Ποιος/α είναι; Πόσο έχει επηρεαστεί η γραφή σου από αυτόν/η;

Ο αυστριακός ποιητής Γκέοργκ Τρακλ είναι για μένα ένα καταφύγιο, μία πηγή έμπνευσης που με καθοδηγεί προς την αληθινή όψη της κοινωνίας. Τα ποιήματά του είναι επίγειες προσευχές που σε πιάνουν από το χέρι και σου περιγράφουν τον πραγματικό θάνατο και την ασυνήθιστη ζωή. Επίσης, ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης μου δίδαξε με τα ποιήματά του ότι το παράξενο και το διαφορετικό μπορούν να επιβιώσουν μέσα στους σκληρούς κανόνες.

Η λογοτεχνία θεωρείς μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά ή έστω να αναδείξει κοινωνικά προβλήματα; Είναι κάτι που επιδιώκεις στα έργα σου;

Η λογοτεχνία μπορεί να αγκαλιάσει ένα κοινωνικό πρόβλημα, μία δυσλειτουργία, η οποία εμποδίζει την εξέλιξη της κοινωνίας, να απαλύνει έστω προσωρινά χρόνιες πληγές, βέβαια η ολοκληρωτική θεραπεία ενός προβλήματος θα επιτευχθεί με τον συνδυασμό πολλών πραγμάτων και παραγόντων, με σημαντικότερο βέβαια αρωγό την ίδια την κοινωνία. Επίσης, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σαν μέσο επικοινωνίας την λογοτεχνία για να περιγράψουμε και να ορίσουμε ένα πρόβλημα, το οποίο δεν έχει γίνει πλήρως κατανοητό από τον άνθρωπο. Για παράδειγμα, διαβάζοντας ένα κείμενο για την καταστροφή του περιβάλλοντος γινόμαστε πρωταγωνιστές του θέματος και αμέσως το υποσυνείδητο αρχίζει να εργάζεται για να φτάσει στην πιθανή επίλυση του ζητήματος. Στα δικά μου έργα ο πυρήνας, τις περισσότερες φορές, είναι η περιγραφή και η αναγνώριση μιας κατάστασης, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.

Ποίηση ή πεζό ; Τι προτιμάς περισσότερο και γιατί;

Προτιμώ την ποίηση αλλά φυσικά δεν αποκλείω και την πεζογραφία. Κάθε λογοτεχνικό είδος είναι ένα μέσο έκφρασης και περιγραφής ενός υποσυνόλου. Βέβαια, για μένα η ποίηση είναι ένα ταξίδι που σε βάζει να στοχαστείς και να αναρωτηθείς, εάν έχεις κατανοήσει πλήρως τη ζωή που εξελίσσεται γύρω σου ή μονάχα επιβιώνεις από συνήθεια. Η ποίηση είναι ένα ανεξερεύνητο σύμπαν.

Τι θέλεις ο αναγνώστης να έχει αποκομίσει τελειώνοντας το βιβλίο σου;

Τελειώνοντας το βιβλίο μου θα ήθελα ο αναγνώστης να αναρωτηθεί για τις δικές του εσωτερικές συγκρούσεις ανάμεσα στα «Πρέπει» και στα «Θέλω», να θέσει τις προτεραιότητές του για να μπορέσει να κατακτήσει την απόλυτη ελευθερία, να βάλει ένα τέλος στα στερεότυπα της κοινωνίας που υποβιβάζουν κάθε ύπαρξη ανεξάρτητα αν πρόκειται για γυναίκα ή για άνδρα και φυσικά να αναζητήσει τα δικά του εφόδια με τα οποία θα δώσει μάχες για να επιτύχει την αναγέννησή του. Το βιβλίο Ανέμης νήματα είναι μία ενδοψυχική σύγκρουση που σκοπό έχει να δημιουργήσει έναν «Καινούργιο» άνθρωπο.

Παρακάτω  ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο της Ολυμπίας.

Απόσπασμα βιβλίου σελ: 25
Ανέμης νήματα

Εκδόσεις Γραφή

ΜΕΡΑ ΑΓΝΩΣΤΗ στο επίγειο ημερολόγιό μου. Έξω βρέχει, παρατηρώ τις στάλες να κυλούν πάνω στις σαρκικές ατέλειες των περαστικών και να γλείφουν με μανία το άκαυστο πάθος των θνητών. Εκείνοι τρέχουν να προλάβουν το μηδέν, οι υπόλοιποι αριθμοί ταξιδεύουν μέσα τους. Μόνοι εκμηδενίζουν τον εαυτό τους -Στιγμιαία παρατήρηση-. Το βλέμμα στη ζωή, το σώμα σε καλούπι. Στα δάχτυλα των χεριών ακροπατά μια κίτρινη πεταλούδα. Κάποιες στιγμές σταματά τον νοερό λεκτικό σκοπό της, προσποιείται πως θα πετάξει, τελικά δεν φεύγει, μένει στη φωλιά των χεριών μου. Δεν την αφήνω να με φιλήσει, είμαι δέντρο αιωνόβιο. Μακάρι να ταξίδευε στο Νησί του Πάσχα, να ερωτευόταν ένα Μοάι, εκείνα κρύβουν μέσα τους αύρα θεϊκή, κι εγώ λιπόσαρκα κοράκια. Η βροχή συνεχίζει να πέφτει ακατάπαυστα. Η πεταλούδα κουρνιάζει στο κοίλο μέρος των δαχτύλων μου, ανάμεσα στον δείκτη και τον μέσο, μάλλον εκεί θα βγάλει τη νύχτα. Έκτοπη κύηση. Κάνω ησυχία, αφουγκράζομαι τα αγριόχορτα που σιμώνουν την υγρή μου γλώσσα. Μακάρι να ήμουν Μοάι, ένα άγαλμα ορφανό από μοίρα. Τραβώ την κουρτίνα και υποκύπτω στο πέταγμα της πεταλούδας […]