Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει είναι ένα σύγχρονο παραμύθι που η πλοκή του φανερώνεται, στον αναγνώστη ακόμα και από τον τίτλο του. Η Κενγκά, ένας άτυχος γλάρος, πέφτει θύμα της «μαύρης μάστιγας» , μιας μαύρης και λιπαρής ουσίας με την οποία είχαν μολύνει τη θάλασσα πετρελαιοφόρα, και πεθαίνει. Λίγο πριν πεθάνει γεννάει ένα αυγό το οποίο εμπιστεύεται σ’ ένα μαύρο γάτο που τον λένε Ζορμπά και του ζητά σαν χάρη να μάθει στον μικρό γλάρο, όταν θα βγει από το αυγό, πώς να πετάει. Αν και ο Ζορμπάς είναι γάτος και δεν έχει ιδέα πώς να πραγματοποιήσει την επιθυμία της Κενγκά, υπόσχεται ότι θα το κάνει. Ο Ζορμπάς και ο μικρός γλάρος, η Καλότυχη, δεν ανήκουν στο ίδιο είδος όμως καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια όμορφη σχέση. Στον κόσμο αυτού του βιβλίου, ο κίνδυνος φέρνει κοντά δύο διαφορετικά πλάσματα και οι αντιξοότητες τα δένουν.
Η ιστορία έχει αρκετά από τα στοιχεία των κλασσικών παραμυθιών. Ο Ζορμπάς και οι άλλες γάτες που τον βοηθούν μπορούν να μιλούν με τους γλάρους και η αφοσίωση με την οποία η Καλότυχη αποκαλεί Μαμά τον Ζορμπά είναι ένα ακόμη στοιχείο που συγκινεί τον νεαρό αναγνώστη.
Ο Σεπούλβεδα ευαισθητοποιημένος στα θέματα που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος, υπογραμμίζει την στάση των ανθρώπων που είναι ταυτόχρονα απειλή και προστάτες της φύσης. Αναφέρεται στη δύναμη της συλλογικότητας μεταξύ διαφορετικών όντων, στη βοήθεια που πρέπει να προσφέρουμε στους λιγότερο τυχερούς και στη σημασία της τήρησης των υποσχέσεων.
Παρόλο που η ιστορία είναι σχετικά απλή μπορεί να διαβαστεί ταυτόχρονα και από ενήλικες αφού περνάει σπουδαία κοινωνικά μηνύματα. Πρόκειται για ένα βιβλίο συγκινητικό που διδάσκει την αγάπη για τα ζώα και τη φύση, την αποδοχή της διαφορετικότητας, την αξία της φιλίας και της αλληλοβοήθειας και τέλος το κατά πόσο μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, για να υπηρετήσουμε έναν ανώτερο σκοπό.
Απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο
Βόρεια θάλασσα «Ρέγκες αριστερά!» ανήγγειλε ο γλαρο-σκοπός, και το σμήνος του Φάρου της Κόκκινης ?μμου υποδέχτηκε το μαντάτο με κρωγμούς ανακούφισης. Πετούσαν έξι ώρες χωρίς σταμάτημα, και παρ όλο που το πέταγμα πάνω απ’ τον ωκεανό ήταν ευχάριστο, αφού οι γλαροπιλότοι τους είχαν οδηγήσει μέσα από ρεύματα θερμού αέρα, όλοι οι γλάροι ένιωθαν την ανάγκη ν’ ανανεώσουν λίγο τις δυνάμεις τους, και τι καλύτερο από ένα πλούσιο πρωινό με λαχταριστές ρέγκες! Πετούσαν πάνω από την εκβολή του Έλβα στη Βόρεια θάλασσα. Από ψηλά, είδαν τα καράβια το ‘να πλάι στ’ άλλο, σαν θαλάσσια κήτη, καρτερικά και υπάκουα, που περίμεναν τη σειρά τους για να βγουν στην ανοιχτή θάλασσα, κι από κει, να πελαγίσουν για όλα τα λιμάνια του κόσμου. Της Κενγκά, που καμάρωνε για τις ασημένιες της φτερούγες, πιο πολύ απ’ όλα της άρεσε να κοιτάζει τις σημαίες των καραβιών, γιατί ήξερε πως καθεμιά απ’ αυτές αντιπροσώπευε κι έναν τρόπο ομιλίας’ έναν τρόπο να ονοματίζεις τα ίδια πράγματα με διαφορετικές λέξεις. «Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν τη ζωή τους δύσκολη!» έκρωξε κάποτε η Κενγκά σε μια συνταξιδιώτισσά της. «Ενώ εμείς, οι γλάροι, όπου κι αν βρισκόμαστε, τα ίδια κρώζουμε…» «Έτσι είναι» έκρωξε η άλλη. «Κι αυτό που μου κάνει περισσότερη εντύπωση, είναι πως, καμιά φορά, οι άνθρωποι τα καταφέρνουν και συνεννοούνται.» Πολύ πιο μέσα απ’ τις ακτές, το τοπίο γινόταν χτυπητό πράσινο. Σ’ ένα απέραντο λιβάδι, ξεχώριζαν κοπάδια πρόβατα που έβοσκαν κάτω απ’ τα φράγματα, και τα ράθυμα φτερά των ανεμόμυλων. Ακολουθώντας τους γλαροπιλότους, το σμήνος του Φάρου της Κόκκινης ?μμου πήρε ένα ρεύμα ψυχρού αέρα και βούτηξε πάνω στο κοπάδι με τις ρέγκες. Εκατόν είκοσι σαίτες τρύπησαν το νερό, κι όταν ξαναβγήκαν στον αφρό, κάθε γλάρος κρατούσε κι από μια ρέγκα στο ράμφος του. Νόστιμες ρέγκες. Νόστιμες κι αφράτες. Ό,τι ακριβώς χρειάζονταν οι γλάροι για να δυναμώσουν και να συνεχίσουν το πέταγμα τους ως το Ντεν Χέλντερ, όπου θα τους συναντούσε το σμήνος απ’ τα Φρισικά Νησιά. Το δρομολόγιο προέβλεπε συνέχιση της πτήσης ως το Πα-ντε-Καλέ και το Στενό της Μάγχης· εκεί τους περίμεναν τα σμήνη από τον Κόλπο Σεν και το Σεν-Μαλό, κι όλοι μαζί θα πετούσαν ώσπου να φτάσουν στον ουρανό της Βισκάιας. Θα ?σαν τότε χίλιοι περίπου γλάροι, που θα φαίνονταν σαν ένα γοργό, ασημένιο σύννεφο, και θα γίνονταν ακόμα περισσότεροι, όταν θα ενώνονταν μαζί τους και τα σμήνη της Μπελ-Ιλ, της Ολερόν και των Ακρωτηρίων Ματσιτσάκο, ?πιο και Δε Πενίας. Όταν όλοι οι γλάροι, με την άδεια των ανέμων και της θάλασσας, θα ‘φταναν πάνω απ’ τη Βισκάια, θα μπορούσε ν’ αρχίσει το μεγάλο συνέδριο των γλάρων της Βόρειας θάλασσας, της Βαλτικής και του Ατλαντικού. Θα ‘ταν ωραία συνάθροιση. Αυτό σκεφτόταν η Κένγκα, καθώς κανόνιζε την τρίτη της ρέγκα. Όπως κάθε χρόνο, θ’ ακούγονταν ωραίες ιστορίες, όπως αυτές που διηγούνταν οι γλάροι απ’ το Δε Πενίας, ακούραστοι ταξιδιώτες, που η χάρη τους έφτανε πολλές φορές ως τα Κανάρια Νησιά ή τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου. Τα θηλυκά, όπως η Κένγκα, θα χόρταιναν σαρδέλες και καλαμάρια, ενώ τ’ αρσενικά θα ‘χτιζαν τις φωλιές στην άκρη ενός γκρεμού. Εκεί τα θηλυκά θα ‘καναν τ’ αβγά τους, θα τα κλωσούσαν μακριά από κάθε κίνδυνο, κι όταν τα κλωσόπουλα θα ‘βγαζαν τα πρώτα ανθεκτικά φτερά τους, θ’ άρχιζε το πιο ωραίο κομμάτι του ταξιδιού: θα τους μάθαιναν να πετάνε στον ουρανό της Βισκάιας. Η Κενγκά βούτηξε το κεφάλι για ν’ αρπάξει την τέταρτη ρέγκα, κι έτσι δεν άκουσε το κρώξιμο συναγερμού που έσκισε τον αέρα! «Κίνδυνος δεξιά! Όλοι πάνω!» Όταν η Κενγκά έβγαλε το κεφάλι απ’ το νερό, ήταν ολομόναχη στην απεραντοσύνη του ωκεανού.
Βιογραφικό Λουί Σεπούλβεδα
Ο Luis Sepulveda (Λουίς Σεπούλβεδα) γεννήθηκε το 1949 στο Ovalle, στο βορρά της Χιλής. Συμμετείχε σε φοιτητικές και συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στο στρατοκρατικό καθεστώς της χώρας του, κατηγορήθηκε για προδοσία και καταδικάστηκε σε φυλάκιση είκοσι οκτώ ετών. Μετά από δυόμισι χρόνια εγκλεισμού του στη φυλακή, και με παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας, αποφυλακίστηκε, αλλά υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τον τόπο του. Έγραψε ποιήματα, θεατρικά έργα, διηγήματα, δημιούργησε θεατρικές ομάδες στο Περού, το Εκουαδόρ και την Κολομβία και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Έζησε έξι μήνες στον Αμαζόνιο με τους ινδιάνους Σουάρ και αποκόμισε εμπειρίες που άλλαξαν την αντίληψή του για τον κόσμο και του πρόσφεραν το υλικό για το πρώτο του μυθιστόρημα: «Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης» (opera, 1993). Στρατεύτηκε στο διεθνές τάγμα «Σιμόν Μπολίβαρ» και συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα της Νικαράγουας. Το 1980 εγκαταστάθηκε στην Ευρώπη και συνδέθηκε με την οικολογική οργάνωση Greenpeace. Ταξίδεψε σ’ όλον τον κόσμο. Του απονεμήθηκαν τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά βραβεία. Έφυγε από την ζωή στην Ισπανία τον Απρίλιο του 2020 χάνοντας τη μάχη με τον κορονοϊό.
Αφήστε ένα σχόλιο