Η Μάουρα Ρομπέσκου στο Writing Spots

Πόσο χαίρομαι κυρία Ρομπέσκου που φιλοξενώ στο site μου μια συγγραφέα παιδικών βιβλίων! Θέλετε να μου πείτε πώς ξεκίνησε όλο αυτό; Τι σας ώθησε να γράψετε παιδική λογοτεχνία;

Καλώς σας βρήκα κι ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Αρχικά να σας πω πως έχω 4 παιδιά και τώρα 6 εγγόνια. Τα μεγάλωσα όλα με δικές μου ιστορίες. Το επόμενο στάδιο, από την στιγμή που άρχισα να εκθέτω τις ιστορίες μου ήταν να εκδώσω και κάποια από τα παραμύθια μου. Η παιδική λογοτεχνία δεν είναι ένα είδος που μπορείς να το πάρεις αψήφιστα. Δεν είναι ιστορίες που γράφονται εύκολα. Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός για το πως θα μεταδώσεις στα παιδιά αυτό που θέλεις να τους πεις. Να προσέξεις τις λέξεις, τα συναισθήματα, τον διδακτισμό. Να δημιουργήσεις όμορφες εικόνες που θα τα διασκεδάσουν αλλά και θα τους περάσουν με εύκολο τρόπο το θέμα της ιστορίας. Έτσι πριν αισθανθώ σίγουρη, έκανα αρκετά σεμινάρια παραμυθιού και παιδικής λογοτεχνίας με διάφορους και αξιόλογους δασκάλους.

Πώς αντιδρούν τα παιδιά στις παρουσιάσεις σας; Έχει υπάρξει κάποιο σχόλιο από παιδί που θυμάστε και δεν θα ξεχάσετε;

Τα παιδιά έχουν πάντα έναν ξεχωριστό τρόπο να πουν πως κάτι τους άρεσε πραγματικά. Άλλες φορές είναι μια αγκαλιά, άλλες είναι μια λέξη. Μα τις περισσότερες φορές το βλέπεις στα μάτια τους, στα χαμόγελά τους και στον τρόπο που συμμετέχουν.

Πιστεύετε ότι η παιδική λογοτεχνία μπορεί να θεραπεύσει ή να βοηθήσει ψυχικά ένα παιδί;

Κανένα παραμύθι ή παιδική ιστορία δεν μπορεί να θεραπεύσει ένα παιδί. Μπορεί να το βοηθήσει να δει τα πράγματα με άλλο μάτι, να αντιληφθεί καλύτερα μία κατάσταση που βιώνει ή ακόμη και τον τρόπο που συμπεριφέρεται το ίδιο. Η θεραπεία σε ένα παιδί μπορεί να έρθει μόνο με την αγάπη. Ένα παιδί που νοιώθει πως είναι σημαντικό και αγαπιέται είναι ένα δυνατό παιδί που θα γίνει ένας ενήλικας που θα μπορεί να σκορπίζει αγάπη και καλοσύνη. Αυτή είναι η δική μου γνώμη. Να κακομαθαίνουμε τα παιδιά μας με μπόλικη αγάπη. Να τα γεμίζουμε με στοργή. Να τα κάνουμε να νιώθουν αποδεκτά και μοναδικά. Να ρίχνουμε άγκυρες λατρείας στις παιδικές τους ψυχούλες και να είμαστε σίγουροι πως όταν θα μεγαλώσουν αυτές οι άγκυρες θα τα κρατούν ασφαλή από κάθε τι κακό τα περιμένει στον μεγάλο, άγνωστο κόσμο.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας συγγραφέας παιδικών βιβλίων;

Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να φτιάξει μια συναρπαστική ιστορία που θα τραβήξει το ενδιαφέρον των παιδιών που είναι συνηθισμένα στις εικόνες της οθόνης, αλλά και των γονιών αποφεύγοντας τον εξόφθαλμο διδακτισμό.

Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης που διανύουμε και με τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες που αλλάζουν όλα πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι σήμερα για έναν γονέα ή δάσκαλο να αποσπάσει την προσοχή του παιδιού από τις οθόνες και να το πείσει να διαβάσει ένα βιβλίο;

Ο πρώτος που πρέπει να ασχοληθεί με την ανάγνωση βιβλίων είναι ο γονιός. Τα παιδιά είναι μιμητικά πλάσματα. Και ο γονιός είναι το αρχικό πρότυπό τους. Το δεύτερο είναι μια καλή ιστορία που θα εξάπτει το μυαλό τους και θα τα κάνει να φτιάχνουν τις δικές τους εικόνες. Μα όσο καλή και να είναι μια ιστορία δεν θα μπορούσε να αξιοποιηθεί χωρίς την εικονογράφηση. Τα χρώματα και οι εικόνες είναι αυτά που θα τραβήξουν αρχικά την προσοχή, ακόμη και των μικρότερων παιδιών.

Είστε μια συγγραφέας πολυγραφότατη θα έλεγα. Πόσο εύκολο είναι για εσάς να γράφετε δύο διαφορετικά είδη λογοτεχνίας δηλαδή θρίλερ και παιδική λογοτεχνία; Και ποιο από τα δύο προτιμάτε περισσότερο;

Δεν είναι θέμα προτίμησης. Αυτό που λέω συχνά είναι πως όταν γράφω παραμύθια και παιδικές ιστορίες, καταθέτω την ψυχούλα μου. Κατά βάθος μου φαίνεται δεν έχω ξεχάσει να είμαι παιδί. Ακόμη και τα παιδιά μου λένε πως είμαι το μικρό τους. Και μου αρέσει. Με τα βιβλία τρόμου ξορκίζω, τις φοβίες μου. Κάτι σαν ομοιοπαθητική, δηλαδή. Χαχα.

Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο «Μάγισσες στον Καθρέφτη»;

Οι «Μάγισσες στον Καθρέφτη» ήρθαν λίγο απρόσμενα. Αρχές καλοκαιριού, έχω φύγει με τα δύο εγγόνια μου για διακοπές. Το πλάνο μου ήταν να κάνουμε μπάνια, παιχνίδια στην θάλασσα, ηλιοθεραπεία και διάβασμα. Ο εκδοτικός Writing Nook, με τον οποίο εκδόθηκε, μου είπε πως θα λάβουν μέρος στο Halloween Festival και θα ήθελαν ένα βιβλίο με μάγισσες. Δεν μπορούσα να πω όχι. Οι μάγισσες του βιβλίου μου είναι οι ταλαιπωρημένες ψυχές των γυναικών που δολοφονήθηκαν τον Μεσαίωνα. Έχουν θυμό, οργή και μίσος και μια άσβεστη ανάγκη για εκδίκηση. Όταν θα καταφέρουν να βρουν πύλη για να εισέλθουν στον κόσμο μας, σκοπό έχουν να κάνουν την ανθρωπότητα να μετανιώσει για όσα τις έκαναν να περάσουν. Κάποτε ήταν γυναίκες, αθώες με αγνές ψυχές, κάποιες ακόμη παιδιά. Τώρα είναι τέρατα γεμάτα δύναμη.
Έχουν περάσει από την κόλαση και αυτήν θέλουν να φέρουν στην γη.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία άνθηση στην λογοτεχνία του φανταστικού αλλά και στο θρίλερ. Που οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σας;

Ότι ο κόσμος άρχισε να εκτιμά την αξία και αυτού του είδους. Τα μηνύματα που θέλεις να περάσεις δεν βρίσκονται μόνο στα κοινωνικά μα σε κάθε είδος. Το θέμα είναι πως θα τα γράψεις.

Και τέλος μια ερώτηση που κάνω σε όλους τους συγγραφείς. Υπάρχει κάποια/ος Έλληνας/ιδα ή ξένος/η συγγραφέας που θαυμάζεις; Ποιος/α είναι; Πόσο έχει επηρεαστεί η γραφή σας από αυτόν/η;

Θα αρχίσω από το τέλος. Χωρίς να θέλω να φανώ υπερόπτης, προσπαθώ να μην μοιάζει η γραφή μου με κανενός άλλου. Θέλω, ή τουλάχιστον αυτό προσπαθώ, όταν κάποιος διαβάζει κείμενά μου, να αναγνωρίζει εμένα. Φυσικά και υπάρχουν αρκετοί Έλληνες συγγραφείς που θαυμάζω και ιδιαίτερα σύγχρονοι. Πένες εκπληκτικές που έχουν να δώσουν πολλά στον χώρο. Οι πιο παλιοί έχουν αποδείξει την αξία τους και έχουν ανέβει στο βάθρο που τους ανήκει. Όπως καταλαβαίνεις δεν θα αναφέρω κανέναν γιατί μπορεί να αδικήσω κάποιον άλλον. Στο κάτω κάτω όταν διαβάζω ένα βιβλίο και τα τελευταία χρόνια διαβάζω μόνο Έλληνες συγγραφείς, ανεβάζω τις εντυπώσεις μου. Από ξένους θα αναφέρω μόνο τον Θαφόν, όχι γιατί είναι ο μόνος που θαυμάζω, αλλά γιατί με σόκαρε ο ξαφνικός και πρόωρος θάνατός του. Πραγματικά μέσα στις σελίδες των βιβλίων του κατάφερνα να χαθώ στους μαγικούς κόσμους που σκάρωνε.

Σε ευχαριστώ πολύ για τις ερωτήσεις. Ήταν τόσο ξεχωριστές που μου επέτρεψαν να ξεδιπλώσω μερικές άγνωστες πτυχές του εαυτού μου.

Ακολουθεί απόσπασμα από το νέο βιβλίο της κας Ρομπέσκου το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Writing Nook

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Σκοτάδι!
Σκοτάδι πηχτό σκεπάζει αυτόν τον ξεροκαμμένο τόπο. Σκοτάδι αξημέρωτο αφού ο ήλιος δεν δείχνει το πρόσωπό του εδώ. Μόνο ένα κόκκινο φεγγάρι, σκορπίζει ένα αρρωστημένο κόκκινο
φως που περισσότερο επιτείνει την σκοτεινιά. Σιωπή.
Βαριά σιωπή πλανιέται ανάμεσα στις μαυρισμένες πέτρες και τα ξερά κλωνάρια των θάμνων που στέκονταν εκεί σαν αποστεωμένα δάκτυλα που δείχνουν τον ουρανό.
Μελανός. Μελανός ουρανός σκεπάζει εκείνον τον καταραμένο τόπο που κανείς δεν κατοικεί.
Κανείς; Μια σκιά πιο σκούρα από το σκοτάδι διασχίζει βιαστικά τον ορίζοντα. Αστραπιαία, σαν διάττοντας αστέρας. Έπειτα κι άλλη, κι άλλη την ακολουθούν. Διασταυρώνουν τις πορείες τους δίχως να ανακόψουν.
Ένα χέρι. Χέρια δίχως σάρκα. Κόκκαλα γυμνά, μαυρισμένα. Νύχια γαμψά. Χάνονται. Μια σκούρα τρύπα εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται ένα μάτι. Δόντια γυμνωμένα δίχως χείλη. Στόματα, δίχως γλώσσες. Πλευρά, που δεν προστατεύουν τίποτα στο εσωτερικό τους. Λεκάνες άδειες. Πόδια. Σκελετοί που μένουν ενωμένοι από παραξενιά. Από την ίδια παραξενιά, γέρνουν κινούνται, προχωρούν σαν ζωντανοί. Μόνο μια λάμψη, βαθυκόκκινη σαν το φεγγάρι, λάμπει εντός τους. Τους δίνει θέληση. Ζωή.