Η Ντομινίκ στο Παρίσι από την Ορτανσία Πέτρογλου

Πώς επηρέασαν οι σπουδές και η εμπειρία σας ως ψυχολόγος τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώσατε την ηρωίδα της ιστορίας;

Έγραφα ποιήματα πολύ πιο πριν τις σπουδές μου στην ψυχολογία. Η Ντομινίκ γεννήθηκε μία μέρα όταν αποφάσισα ότι ήθελα να γράψω το πρώτο μου παιδικό μυθιστόρημα, καθώς προηγουμένως έγραφα παραμύθια τόσο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς όσο και για συλλογικά έργα. Μόλις εμφανίστηκε η ηρωίδα μου μέσα μου, όλα άρχισαν να παίρνουν μορφή. Έτσι άρχισε η τρυφερή ψυχή της Ντομινίκ να αποτυπώνεται στο χαρτί και να μας ταξιδεύει τόσο μέσα μας όσο και στον κόσμο. Οπότε, δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι οι γνώσεις μου στην ψυχολογία έχουν επηρεάσει,
τουλάχιστον σε συνειδητό επίπεδο, την διαμόρφωση της ηρωίδας μου.

Υπήρξε κάποια «ψυχολογική» πρόθεση ή στόχος πίσω από τις περιπέτειες της Ντομινίκ — για παράδειγμα, να θίξετε θέματα μοναξιάς, αναζήτησης ταυτότητας, παιδικής αγωνίας ή αυτογνωσίας;

Όταν ξεκίνησα να γράφω την Ντομινίκ δεν υπήρχε κάποια «ψυχολογική» πρόθεση παρά μόνο η ανάγκη το μυθιστόρημα μου να εκφράσει κάποιες διαστάσεις μέσα μου. Εν τέλει όπως αποδείχτηκε γράφοντάς το, κάθε ιστορία αποτελεί και μια ευκαιρία εκμάθησης για μικρούς και μεγάλους. Γιατί τα πανανθρώπινα νοήματα της αγάπης, της τρυφερότητας, της δικαιοσύνης και της τόλμης δεν γνωρίζουν ηλικία. Απλά, αφορούν μικρούς και μεγάλους.

Καθώς γράφατε για την Ντομινίκ και τις ιστορίες της, σκεφτόσασταν περισσότερο την ψυχική «ανάπτυξη» της Ντομινίκ ή την αφήγηση ως ταξίδι φαντασίας; Πώς «συμπλέκονται» αυτά τα δύο στη
γραφή σας;

Καθώς έγραφα την Ντομινίκ σκεφτόμουν τόσο την ψυχική της εξέλιξη όσο και το ταξίδι της. Άλλωστε, μέσα από κάθε μας ταξίδι, φαντασίας ή πραγματικό, οι άνθρωποι εξελίσσονται και επομένως, η συγγραφή σκοπό έχει να δείξει την εξέλιξη του ήρωα.

Πιστεύετε ότι η παιδική λογοτεχνία μπορεί να θεραπεύσει ή να βοηθήσει ψυχικά ένα παιδί;

Η παιδική λογοτεχνία μπορεί να δείξει ένα μονοπάτι όπου μπορεί να περπατήσει ένα παιδί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το εξαναγκάσει να το ακολουθήσει. Ναι, κάποιες φορές η παιδική λογοτεχνία αποτελεί το μέσο για να βρει το δρόμο του ένα παιδί όλων των ηλικιών. Και γενικά, θεωρώ ότι το βιβλίο, μέσα από τις ταυτίσεις που δημιουργεί με τους εκάστοτε ήρωές του, μπορεί να λειτουργεί θεραπευτικά αρκεί βέβαια να υπάρχει το κατάλληλο θεραπευτικό πλαίσιο.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας συγγραφέας παιδικών βιβλίων;

Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας συγγραφέας παιδικών βιβλίων είναι να σκεφτεί όπως ένα παιδί και να υιοθετήσει την γλώσσα του, δηλαδή να σκεφτεί ότι κάποιες λέξεις ή κάποιες φράσεις δεν θα τις χρησιμοποιούσε ένα παιδί. Ταυτόχρονα, είναι βασικό να μπορεί ο συγγραφέας να αγγίξει την ψυχή του παιδιού με τις ιστορίες του. Τα παιδιά αναγνωρίζουν την αγνότητα και τις προθέσεις ενός συγγραφέα και γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε αυθεντικοί.

Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης που διανύουμε και με τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες που αλλάζουν όλα πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι σήμερα για έναν γονέα ή δάσκαλο να αποσπάσει την προσοχή του παιδιού από τις οθόνες και να διαβάσει ένα βιβλίο;

Ο γονέας θα πρέπει να αποφύγει όσο μπορεί την έκθεση του παιδιού στην οθόνη. Αναγνωρίζω πόσο δύσκολο είναι αυτό, αλλά είναι απαραίτητο για την νευροψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού του.
Αντί αυτού, κάποια παιχνίδια από την βρεφική ηλικία καθώς και η συνεχής ανάγνωση παραμυθιών ανάλογα την ηλικία του παιδιού, μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Έτσι, αργότερα το παιδί έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αγαπήσει την ανάγνωση ενός βιβλίου. Σημαντική φυσικά είναι και η επαφή του γονέα με το βιβλίο. Όταν τα παιδιά βλέπουν τους ενήλικες να διαβάζουν, παίρνουν το καλό παράδειγμα και εντάσσουν και αυτά το βιβλίο στη ζωή τους.

Σε συνέχεια της προηγούμενης επεκτείνω την ερώτηση και ρωτώ πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για ένα γονέα να προσπαθεί ώστε να μη χαθεί η επικοινωνία με το παιδί του;

Όλες οι σχέσεις απαιτούν φροντίδα σε καθημερινή βάση. Η εμπιστοσύνη, η επικοινωνία, η αγάπη είναι ένα καθημερινό στοίχημα που οφείλει ένας γονέας να το κερδίζει κάθε στιγμή. Κάθε ηλικία ενός παιδιού έχει ξεχωριστές προκλήσεις και οφείλει ένας γονιός να είναι σε συνεχή επαγρύπνηση. Οπότε, είναι μια δύσκολη διαδικασία, αλλά που αποφέρει μοναδικούς καρπούς.

Ποιο είναι ή πρέπει να είναι το ύφος, ο σκοπός και η πρόθεση των συγγραφέων που ασχολούνται με την παιδική-εφηβική λογοτεχνία; Και τι πρέπει να πετυχαίνει αυτό το είδος λογοτεχνίας για να παραμένει διαχρονικό;

Ο βασικότερος σκοπός ενός συγγραφέα παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας πρέπει να είναι η έκφραση των αναγκών της παιδικής ψυχής. Τα παιδιά έχουν έναν έμφυτο αυθορμητισμό, μια αγνότητα που σε συνεπαίρνει όταν είσαι κοντά τους και μια μοναδική χαρά και εστίαση στο παρόν. Όλα αυτά πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Έτσι, τα μηνύματα, οι ιστορίες ενός παιδικού βιβλίου πρέπει να στοχεύουν στην ανάπτυξη και εξέλιξη αυτών των χαρακτηριστικών της παιδικής ψυχής, ακόμα και αν αυτή την ψυχή τη φέρει ένας ενήλικας. Και για να παραμείνει διαχρονικό αυτό το είδος λογοτεχνίας, πρέπει ο συγγραφέας να διατηρεί το παιδί μέσα του γιατί μόνο έτσι η γραφή του είναι γνήσια και τα νοήματα ουσιαστικά.

Υπάρχει κάποια/ος Έλληνας/ιδα ή ξένος/η συγγραφέας που θαυμάζετε; Ποιος/α είναι; Πόσο έχει επηρεαστεί η γραφή σας από αυτόν/η;

Είναι πάρα πολλοί τόσο οι ξένοι όσο και οι Έλληνες συγγραφείς που θαυμάζω και διαβάζω και ευτυχώς κάθε φορά αυτή η λίστα ανανεώνεται και μεγαλώνει. Αποφεύγω να αναφέρω παραδείγματα γιατί δεν θα ήθελα να αδικήσω κανέναν. Συνεπώς, δεν μπορώ να απαντήσω από ποιον συγκεκριμένα έχω επηρεαστεί, αλλά θεωρώ ότι όταν διαβάζουμε πολύ, ανοίγει και άλλο η οπτική μας.

Βιογραφικό

Η Ορτανσία Πέτρογλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει ψυχολογία και έχει ειδικευτεί στη Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία. Διατηρεί δικό της γραφείο στον Άλιμο. Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Ισπανικά και είναι κάτοχος πτυχίου πιάνου. Επίσης έχει σπουδάσει Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ε.Α.Π. Ο κόσμος των παραμυθιών τη συνέπαιρνε από μικρή, ενώ ένα μάθημα δημιουργικής γραφής στο Εργαστήριο της «Tabula Rasa» στάθηκε η αιτία για τη μετέπειτα πορεία της. Έχει συμμετάσχει σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς -στους οποίους έχει αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις και έπαινο- και σε
συλλογικά βιβλία παραμυθιών. Το πρώτο της βιβλίο, «Η Ντομινίκ και το Ανατολικό Δάσος», κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις 24γράμματα. «Η Ντομινίκ στο Παρίσι» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της
και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.