Η Βασιλική Κώνστα στο Writing Spots

Βασιλική καλησπέρα! Θες να μου πεις πώς ξεκίνησε όλο αυτό; Τι σε ώθησε να γράψεις λογοτεχνία, ποια βαθιά εσωτερική ανάγκη;

Καλώς σας βρήκα και ευχαριστώ για τη φιλοξενία! Δε θυμάμαι να υπάρχει αρχή στη συγγραφή, ούτε και να ένιωσα κάποιο ερέθισμα ή οποιαδήποτε ώθηση για να γράψω. Απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου οι εκθέσεις μου στο δημοτικό εντυπωσίαζαν τους δασκάλους μου για τη γλαφυρότητα και τον λυρισμό τους. Από τα έντεκα μου κιόλας έγραφα διηγήματα. Στα μικρά μου χρόνια έβγαινε αβίαστα η γραφή από μέσα μου και συνεχίζει μέχρι τώρα, που πλέον αναγνωρίζω πως είναι ανάγκη μου να γράφω. Σαν ένα ποτάμι που πρέπει να βρει εκβολή, για να μην υπερχειλίσει.

Έχεις γράψει, μεταξύ άλλων και το βιβλίο Η Μηλίτσα η Μικρή, ένα έμμετρο παιδικό παραμύθι. Τι μηνύματα θες να περάσεις με αυτό το βιβλίο και ποια θεωρείς τη μεγαλύτερη δυσκολία για μια συγγραφέα που γράφει για παιδιά;

Η Μηλίτσα η Μικρή είναι μια μηλιά που δεν κάνει μήλα και κατ’ επέκταση βιώνει τον ρατσισμό μέσα στον κήπο που μεγαλώνει. Όλοι μας έχουμε ζήσει κάτι παρόμοιο και ο κύριος στόχος του παραμυθιού είναι να
διδάξει στα παιδιά πως δεν πρέπει να κρίνουν τον άλλον για την εξωτερική του εμφάνιση, αλλά και γι’ αυτά που ακόμα δεν έχει καταφέρει. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, πιστεύω πως ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων αντιμετωπίζει μόνο δυσκολίες, καθότι το συγκεκριμένο κοινό δε σου αφήνει περιθώρια λάθους και κυρίως βαριέται γρήγορα. Επιβάλλεται μέσα στις πρώτες λέξεις να έχεις τραβήξει το ενδιαφέρον του παιδιού, γιατί δε θα σου προσφέρει την υπομονή του.

Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι για εσένα να γράφεις για τις εσωτερικές πληγές των χαρακτήρων σου; Πώς ταυτίζεσαι μαζί τους;

Δε βρίσκω ιδιαίτερη δυσκολία στην περιγραφή των αντίξοων συνθηκών που μπορεί να ζει ένας ήρωας. Άλλωστε έρχομαι αρκετά σε επαφή με τους ανθρώπους, που είναι και η έμπνευσή μου, άρα το να αφηγηθώ ή να περιγράψω κάποια πληγή που έχω ακούσει ή δει είναι όσο δύσκολο να σηκώσεις ένα ποτήρι νερό και να το πιεις. Η δυσκολία για μένα έρχεται σ’ αυτήν την ταύτιση που πολύ ορθά αναφέρεις. Το να μπεις μέσα στην πληγή του εκάστοτε ήρωα και να την ενστερνιστείς είναι το πιο επώδυνο κομμάτι της συγγραφής. Αφήνεις πάνω στο χαρτί τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν, αλλά πρέπει να το πράξεις με σύνεση. Επιβάλλεται να δομήσεις και να βάλεις σε καλούπι τον πόνο, τον θυμό, το μίσος, την οποιαδήποτε πληγή, για να μη σε καταπιεί κι εσένα τον ίδιο ως συγγραφέα. Όταν γίνεσαι ένα με τον ήρωά σου, πρέπει να έχεις τη δύναμη να αποκόψεις το εγώ σου από όσα διαδραματίζονται.

Πώς αντιλαμβάνεσαι τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία, και πώς αυτό αντικατοπτρίζεται στη γραφή σου;

Έχουν γίνει άλματα για τη θέση της γυναίκας στις μέρες μας, αλλά το κακό είναι πως αυτά τα άλματα γίνονται μόνο από τις ίδιες τις γυναίκες κι αυτό είναι κάπως επίφοβο. Όταν πρέπει να δείξεις την αξία σου και όχι ο άλλος να αναγνωρίσει όσα έχεις πράξει, τότε είμαστε πολύ μακριά από αυτό που πραγματικά πρέπει να υφίσταται. Ακόμα μέχρι και σήμερα ο εκφοβισμός και ο ρατσισμός ειδικά σε χώρους εργασίας είναι εμφανέστατος, με αποτέλεσμα η γυναίκα να πρέπει να αποδεικνύει κάθε δευτερόλεπτο την ικανότητά της, κάτι που αυτομάτως τη μειώνει συνειδησιακά, ρίχνοντας την αυτοπεποίθησή της, αν και μπορεί να είναι καλύτερη σε πολλά από έναν άντρα εντός δουλειάς. Το συγκεκριμένο κομμάτι με έχει απασχολήσει ελάχιστα στη γραφή μου, μιας και συνηθίζω να δημιουργώ αντρικούς χαρακτήρες που ξέρουν να σέβονται, να αγαπούν και να εκθειάζουν τη γυναίκα, είτε αυτή λέγεται μάνα, είτε αδερφή, είτε ακόμα και ερωμένη, οπότε μέσα στα δικά μου βιβλία βάζω ένα μεγάλο Χι στον ρατσισμό.

Πιστεύεις ότι το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα είναι έτοιμο να διαβάσει «δύσκολες αλήθειες»;

Να τις διαβάσει, ναι, εννοείται. Να τις ζήσει δεν είναι! Είμαστε αρκετά καλοί στο να εγκλωβίζουμε το πρόβλημα μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου, μα κατά τ’ άλλα, όταν το πρόβλημα δημιουργηθεί στην πραγματική
ζωή, ακόμα και στο επάνω διαμέρισμα, εμείς κλείνουμε τεχνηέντως τα αφτιά μας, για να μπορούμε να δικαιολογηθούμε πως εν τέλει δεν ακούσαμε! Η αλήθεια είναι πάντοτε δύσκολη και σπάνια θα βρεθεί άνθρωπος που να την ακολουθεί καθόλα. Συνήθως, όποιος επιλέγει να τη λέει, ονομάζεται σκληρός ή και ωμός, ενώ ο ίδιος μπορεί να μη δέχεται την αλήθεια από τα υπόλοιπα στόματα. Οι ισορροπίες είναι τρομερά λεπτές.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που έχεις κατακτήσει μέσα από τη συγγραφή;

Η δύναμη που μου προσφέρει το ταλέντο μου. Βρισκόμαστε σε έναν χώρο που ανήκει στον πολιτισμό, μα πολύς κόσμος φέρεται βάρβαρα. Είναι πολύ εύκολο να ρίξεις τον άλλον, κυρίως ψυχικά, για να μπορέσεις να ανέλθεις εσύ. Προσωπικά, δυστυχώς, μου έχει τύχει να δεχτώ άνανδρα χτυπήματα και μόνο η δύναμη της αγάπης που έχω μέσα μου για τη συγγραφή με βοήθησε να συνεχίσω. Αυτός είναι και ο λόγος που στηρίζω νέους συγγραφείς, που ζητάνε συμβουλές γύρω από τον χώρο. Προσπαθώ να τους θυμίσω τη δύναμη που τους δίνει το να κάνουν αυτό που αγαπούν. Μόνο έτσι μπορείς να προχωρήσεις, σε όποιον κλάδο κι αν βρίσκεσαι.

Θέλω να μου πεις λίγα λόγια για το νέο σου βιβλίο, Νιώσε με…

Το Νιώσε με… είναι το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας μου. Το Μαύρο πικρό κρασί είναι το πρώτο, ενώ λίγες μέρες πριν τελείωσα το τρίτο, που ακόμα δεν έχει εκδοθεί. Ενώ το Μαύρο πικρό κρασί είναι ένα βιβλίο
μυστηρίου, με δολοφονίες, απαγωγές και πολλά κομμάτια βαθιάς ψυχολογίας, στο Νιώσε με… βρίσκουμε την απέναντι πλευρά των συναισθημάτων. Βλέπουμε τους ίδιους ήρωες κατά βάση, με κεντρικό όμως τον Άρη, που στο Μαύρο πικρό κρασί είναι δευτερεύων ήρωας. Είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο λυρισμό, ρομαντισμό και ποίηση, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν στιγμές πονεμένες μα και ερωτικές μέσα του. Είναι ένα βιβλίο που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αθωότητα και το πάθος. Ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Ήδη βλέπω μεγάλη ανταπόκριση για το Νιώσε με… από το αναγνωστικό κοινό και μόνο ευγνώμων θα μπορούσα να είμαι για όσα ζω.

Τελειώνοντας ο αναγνώστης το βιβλίο σου τι προσδοκάς να έχει κρατήσει ή να θυμάται από το υπέροχο αυτό ταξίδι της ανάγνωσης;

Το συναίσθημα, όποιο κι αν είναι αυτό. Άλλος θα κρατήσει την αγάπη, άλλος τον έρωτα, άλλος την ένταση, άλλος τον πόνο της απώλειας. Είμαστε όλοι μας διαφορετικοί και ο καθένας στέκεται πάντοτε σε κάτι αλλιώτικο. Εμένα με απασχολεί κυρίως να έχω αγγίξει κάποια συναισθηματική χορδή, όποια κι αν είναι αυτή.

Και τέλος μια ερώτηση που κάνω σε όλους τους συγγραφείς. Υπάρχει κάποια/ος Έλληνας/ιδα ή ξένος/η συγγραφέας που θαυμάζεις; Ποιος/α είναι; Πόσο έχει επηρεαστεί η γραφή σας από αυτόν/η;

Μεγάλωσα με Λίτσα Ψαραύτη και αν διάλεγα μόνο μία, θα ήταν εκείνη! Αγαπώ τη γραφή της, γιατί κατορθώνει μέσα σε λίγες λέξεις να σε ποτίσει σαν μαραμένο λουλούδι που αποζητά τη βροχή της γνώσης και της αγάπης. Είναι σχολείο από μόνης της, εξ ου και ο λόγος που τόσα έργα της έχουν βραβευτεί. Τώρα, αν έχω επηρεαστεί από τη γραφή της, αυτό είναι κάτι που μπορεί να το πει κάποιος αναγνώστης. Έχω διαβάσει πολλούς συγγραφείς, αλλά ευελπιστώ και προσπαθώ να μη μοιάζω με κανέναν. Ο καθένας από εμάς έχει τον δικό του τρόπο να «κλέβει» εικόνες από γύρω του και να τις μεταφέρει στο χαρτί, άρα θέλω να πιστεύω πως κι εγώ έχω κάτι διαφορετικό να προσφέρω στον αναγνώστη.

Το νέο βιβλίο  Νιώσε με της Βασιλικής κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Golden Key

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο παρακάτω link

https://www.facebook.com/vikikonsta