MILLENNIALS I γράφει η Πηνελόπη Αλεξίου

Γεννήθηκα millennial.
Έρευνες δείχνουν πως στο μεταίχμιο
μιας εποχής που βρέθηκα τυχαία
λίγο προτού προκύψει η επόμενη γενιά των gen z
η ταξινόμηση που μου ταιριάζει
είναι εκείνη των zillennials

επειδή πρόλαβα τις βιντεοκασέτες
αλλά ήμουν πολύ παιδί για να κατανοήσω την 11η Σεπτέμβρη
επειδή πρόλαβα τη ζωή δίχως κινητά
αλλά ήμουν πολύ παιδί για να κατανοήσω το πέρασμα απ’ τη δραχμή στο ευρώ
επειδή πρόλαβα το παιχνίδι στην αυλή και τα σκισμένα γόνατα
αλλά ήμουν πολύ παιδί για να κατανοήσω την εποχή της μεταπολίτευσης

κάποια μέρα το παιδί μεγάλωσε
σε κόσμο που διατεινόταν πως πλούσια δώρα έχει να προσφέρει
σε τυχερές σακούλες με δύο ευρώ από το περίπτερο
κι η αφθονία γέμιζε με κρύο αέρα τα ψυγεία στα σπίτια
ώσπου η κρίση στα λεφτά ισοπέδωσε οικείες
δημιούργησε παρίες
έριξε ανθρώπους άνεργους απ’ τα μπαλκόνια
προς νέες γαίες πένθιμης ευφορίας
και μια γενιά ολόκληρη,
τη δική μου γενιά,
την έστειλε στο ταμείο
να πληρώσει το λογαριασμό
για όλα τα τραπέζια
στο μαγαζί.

Λίγα λόγια από την Πηνελόπη Αλεξίου

Τι σημαίνει να ζεις ως Millennial στην Ελλάδα του σήμερα; Πόσο μπορούν οι κοινωνικές συνθήκες να σφραγίσουν μια ολόκληρη γενιά; Και τελικά, διαφέρουν οι γενιές μεταξύ τους ως προς τα βιώματα, τις προσδοκίες και τις κρίσεις που καλούνται να διαχειριστούν;
Αυτά ήταν μερικά από τα ερωτήματα που στάθηκαν αφορμή για τη συγγραφή της ποιητικής σύνθεσης «Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση» (εκδ. Βακχικόν, 2026). Η μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή ζωή, η μετατόπιση της κοινωνικοποίησης από τον φυσικό στον διαδικτυακό χώρο, αλλά και οι αλλεπάλληλες κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών – οικονομική, στεγαστική, περιβαλλοντική, εργασιακή, ανθρωπιστική και θεσμών – συνθέτουν ένα τοπίο οικείο για τους ανθρώπους της γενιάς μου. Μιας γενιάς που μεγάλωσε με την υπόσχεση ενός λαμπρού μέλλοντος και ενηλικιώθηκε μέσα στη διαρκή αβεβαιότητα.
Η συλλογή συνομιλεί, παράλληλα, με το ρεύμα της Millennial Poetry, το οποίο αναπτύχθηκε διεθνώς από τη δεκαετία του 2010 και εστιάζει στις εμπειρίες, τις αντιφάσεις και τα μεταβατικά πεδία της γενιάς των Millennials. Μέσα από το ελληνικό παράδειγμα επιχειρείται μια ποιητική χαρτογράφηση αυτών των βιωμάτων: της αναπηρίας και της φροντίδας, της προσωπικής και συλλογικής ματαίωσης, των εργασιακών σχέσεων, των οικονομικών ανισοτήτων, των έμφυλων ανισοτήτων και των κοινωνικών διακρίσεων, αλλά και της καθημερινής προσπάθειας να νοηματοδοτηθεί η ζωή σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται διαρκώς. Έτσι, το παρόν ποιητικό έργο, αφήνει το πρώτο αποτύπωμα της Millennial Poetry στα ελληνικά γράμματα.
Παρότι τα ποιήματα διατηρούν έναν προσωπικό τόνο, συνομιλούν διαρκώς με εμπειρίες που υπερβαίνουν τα όρια μιας γενιάς. Αγγίζουν ζητήματα που αφορούν όλους τους ανθρώπους, σε διαφορετικό κάθε φορά βαθμό και υπό διαφορετικές συνθήκες, αναζητώντας τα σημεία όπου το ατομικό βίωμα συναντά το συλλογικό. Πρόκειται για ερεθίσματα τα οποία είναι αδύνατον να προσπεράσει κανείς, όπως για παράδειγμα τη ζωή και τον θάνατο των ευάλωτων ανθρώπων, την αναπηρία, την αθέατη όψη της φροντίδας, την προσωπική και συλλογική ματαίωση απέναντι σε απανθρωποποιητικές συνθήκες, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τις εργασιακές σχέσεις, τις οικονομικές ανισότητες, το έμφυλο χάσμα και τις κοινωνικές διακρίσεις.