The things we never say από την Elisabet Strout

Το βιβλίο The things we never say της Elisabet Strout είναι στη μακρά λίστα του Τhe Booker Prize για το 2026.

Μια εξαιρετική πρόζα με διεισδυτική προσέγγιση, από την Elizabeth Strout αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο το πένθος έχει αντίκτυπο μέσα στις δεκαετίες, την παρηγοριά που βρίσκουμε στις βαθιές φιλίες και την ελευθερία που βρίσκουμε όταν απελευθερωνόμαστε από τα μυστικά μας.
Ο Artie Dam είναι ένας άντρας που κρύβει ένα μυστικό. Καθηγητής σε μαθητές λυκείου, διευρύνοντας τους νεανικούς τους ορίζοντες, διορθώνοντας τις απερίσκεπτες εκδηλώσεις σκληρότητάς τους και προσφέροντας έναν καλό λόγο σε όσους τον έχουν περισσότερο ανάγκη. Πηγαίνει σε πάρτι με τη γυναίκα του, με την οποία είναι παντρεμένος τριάντα χρόνια, ανταλλάσσει τυπικές κουβέντες με τους γείτονες και τα Σαββατοκύριακα, βγαίνει με το ιστιοπλοϊκό του στον Κόλπο της Μασαχουσέτης.
Φαινομενικά είναι ευτυχισμένος. Όμως βασανίζεται από ένα αίσθημα απομόνωσης. Κοιτάζει έναν κόσμο που μοιάζει να έχει χάσει τα λογικά του —κοιτάζει τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του— και επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο ερώτημα: πώς γίνεται να γνωρίζουμε τόσο λίγα ο ένας για τον άλλον, ακόμη κι όταν πρόκειται για τους ανθρώπους που βρίσκονται πιο κοντά μας;
Μια μέρα, ο Artie ανακαλύπτει ένα μυστικό που θα ανατρέψει όλο του τον κόσμο.
Από τη στιγμή που το μαθαίνει, αναγκάζεται να χαράξει μια νέα πορεία, να επανεξετάσει τις σχέσεις που θεωρεί πολυτιμότερες και να συμφιλιωθεί με μυστικά που αφορούν την ίδια μας την ύπαρξη.

Οι πηγές έμπνευσης πίσω από το βιβλίο μου, που συμπεριλήφθηκε στη μακρά λίστα του Booker Prize

Η έμπνευσή μου για το The Things We Never Say προήλθε από δύο μάλλον παράξενες πηγές. Η πρώτη ήταν μια παλιά νεκρολογία, γραμμένη πριν από δεκαετίες, που έτυχε να δω. Μια φίλη μου από τα βόρεια της Πολιτείας της Νέας Υόρκης μού είχε στείλει μια σελίδα με νεκρολογίες, και ανάμεσά τους υπήρχε ένας άντρας με το επώνυμο Damm. (Για το επώνυμο του χαρακτήρα μου αφαίρεσα απλώς το ένα «m».) Ο άντρας εκείνης της νεκρολογίας με στοίχειωσε, επειδή έμοιαζε τόσο απόλυτα συνηθισμένος και συμπαθής. Φορούσε μεγάλα γυαλιά με λεπτό μεταλλικό σκελετό και το πρόσωπό του απέπνεε μια ασυνήθιστη καλοσύνη.
Το δεύτερο μέρος της έμπνευσης προέκυψε από μια σύντομη συζήτηση με έναν γνωστό μου στο Μέιν. Μου διηγήθηκε ότι κάποτε, ενώ βρισκόταν με τον πατέρα του σε μια βάρκα στα ανοιχτά της Μασαχουσέτης, είδαν το κεφάλι ενός άντρα μέσα στο νερό. Πλησίασαν με τη βάρκα και τον τράβηξαν έξω. Ο γνωστός μου μού είπε επίσης ότι, λίγες νύχτες αργότερα, ο πατέρας του τηλεφώνησε στον άντρα που είχαν σώσει και τον πήγε έξω για ένα ποτό. Από αυτές τις δύο εικόνες γεννήθηκε η ιστορία του Artie Dam.

Το βιβλίο που διαβάζω ξανά και ξανά

Για χρόνια επέστρεφα ξανά και ξανά στο Mrs. Dalloway της Virginia Woolf. Το είχα πρωτοδιαβάσει στην εφηβεία μου και, από τότε, κάθε λίγα χρόνια το ξαναδιάβαζα. Αυτό που με εξέπληττε ήταν πόσο διαφορετικό μου φαινόταν το βιβλίο σε κάθε ανάγνωση.
Όσο περνούσε ο καιρός, καταλάβαινα καλύτερα τα αποσπάσματα που αφορούν τον Septimus Smith, ενώ, όταν απέκτησα τη δική μου κόρη, άρχισα να προσέχω περισσότερο και την κόρη της κυρίας Dalloway. Ώσπου κάποια μέρα —και αργότερα συνειδητοποίησα ότι πρέπει να ήμουν περίπου στην ηλικία της κυρίας Dalloway— σκέφτηκα: «Εντάξει, δεν χρειάζεται να το ξαναδιαβάσω». Κι όμως, έχει μείνει για πάντα στην καρδιά μου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Elizabeth Strout γεννήθηκε στο Πόρτλαντ του Μέιν. Από πολύ μικρή ηλικία ένιωθε την ανάγκη να καταγράφει πράγματα, κρατώντας σημειωματάρια στα οποία αποτύπωνε τις καθημερινές λεπτομέρειες της ζωής της. Παράλληλα, την έλκυαν ιδιαίτερα τα βιβλία και περνούσε πολλές ώρες της παιδικής και νεανικής της ηλικίας στην τοπική βιβλιοθήκη.
Στα εφηβικά της χρόνια, η Strout συνέχισε να γράφει με πάθος, έχοντας από πολύ νωρίς αρχίσει να βλέπει τον εαυτό της ως συγγραφέα. Διάβαζε βιογραφίες συγγραφέων και μελετούσε τον τρόπο με τον οποίο αφηγούνταν τις ιστορίες τους.
Η Strout φοίτησε στο Bates College, απ’ όπου αποφοίτησε το 1977 με πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας. Δύο χρόνια αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στη Νομική Σχολή του Syracuse University, όπου απέκτησε πτυχίο Νομικής, καθώς και πιστοποιητικό σπουδών στη Γεροντολογία.
Εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στις Νομικές Υπηρεσίες και στη συνέχεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου δίδαξε ως έκτακτη καθηγήτρια στο Τμήμα Αγγλικών του Borough of Manhattan Community College. Εκείνη την περίοδο δημοσίευε όλο και περισσότερα διηγήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά, καθώς και στα Redbook και Seventeen.

Πηγή

https://thebookerprizes.com/the-booker-library/prize-years/2026