Προτού ακόμη ξεκινήσω να γράφω επαγγελματικά, διάβαζα πολλά βιβλία για την τέχνη της συγγραφής και της ανάγνωσης. Εκεί έτυχε να συναντήσω αρκετές φορές την άποψη ότι οι συγγραφείς συχνά ξεκινούν την πορεία τους με κάποιο αυτοβιογραφικό έργο, στο οποίο αντλούν πραγματικά στοιχεία από την ζωή τους.
Θυμάμαι ότι αρχικά μου είχε φανεί εξαιρετικά λογικό σαν επιλογή, με την έννοια ότι πάντα ξεκινά κανείς από τον εαυτό του, είναι το πρώτο αφήγημα που αισθάνεσαι ότι σε αφορά άμεσα και ότι θέλεις με κάποιο τρόπο να «ξεφορτωθείς» προτού αρχίσεις να εστιάζεις στους άλλους. Σε χαρακτήρες που πλέον θα πλέκονται με αφορμή μικρές συζητήσεις που θα ακούσεις στο μετρό, διηγήσεις φίλων, ή, ακόμη καλύτερα, την καθαρή έμπνευση.
Ένας χαρακτήρας πάντοτε αποτελεί συνονθύλευμα πολλών μικρών κομματιών, θραυσμάτων ζωής που ενώνονται για να χτίσουν έναν πιστευτό πρόσωπο. Ένα άτομο που λειτουργεί με τρόπο προβλέψιμο ή μη, αλλά αρκεί για να πυροδοτήσει τη φαντασία του αναγνώστη και να εξυπηρετήσει την πλοκή. Δεν χρειάζεται να είναι απόλυτα ρεαλιστικός ο χαρακτήρας αυτός, αρκεί να καλύπτει τις παραπάνω προϋποθέσεις και να εντάσσεται ομαλά στο έργο, δίνοντάς του πνοή και νόημα.
Πράγματι, η άποψη αυτή επαληθεύτηκε όταν ξεκίνησα να γράφω τα πρώτα μου βιβλία. Καθαρά αυτοβιογραφικό το πρώτο, μου έδωσε μια απίστευτη ελευθερία να πλέξω το έργο, καθώς τα δάχτυλά μου πήγαιναν σχεδόν από μόνα τους στα πλήκτρα. Το βιβλίο αυτό, καθώς και το επόμενο, το οποίο αποτελούσε τη μυθώδη συνέχεια, γράφτηκαν μέσα σε τρεις μήνες έκαστο. Ήταν ίσως η πιο ευχάριστη και άνετη ενασχόληση που είχα αποκτήσει ποτέ μου. Τι συνέβη όμως με το τρίτο βιβλίο;
Έχοντας πλέον βγάλει από μέσα μου την κεντρική ιστορία της δικής μου ζωής που ήθελα να αφηγηθώ, αποφάσισα να δημιουργήσω κάτι από την αρχή. Ο κόπος ήταν διπλάσιος ίσως και πολλαπλάσιος.
Έπρεπε να μελετήσω προκαταβολικά την πλοκή του έργου, να την μοιράσω σε κεφάλαια, να χτίσω τους χαρακτήρες με προσοχή και όλα αυτά συνέβαιναν από το μηδέν, χωρίς να έχω κανένα πρότυπο πάνω στο οποίο να μπορούσα να πατήσω.
Η ιστορία ήταν καθαρή μυθοπλασία, και μάλιστα με έντονα ιστορικά στοιχεία τα οποία απαιτούσαν μελέτη και προετοιμασία, καθώς και εντατική έρευνα. Χρειάστηκε πέντε χρόνια για να ολοκληρωθεί στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα.Ανατρέχοντας σήμερα στα βιβλία αυτά, δεν μπορώ, με το χέρι στην καρδιά να επιλέξω το αγαπημένο μου. Σίγουρα η συγγραφή δεν κρίνεται με βάση τον βαθμό ευκολίας που προσφέρει στον συγγραφέα, αλλά με βάση τον βαθμό ικανοποίησης που προσφέρει σε μεγάλο βαθμό στον ίδιο η δημιουργία και η ολοκλήρωση του έργου.
Στοιχεία της ζωής μας άλλωστε υπάρχουν παντού, αυτό διαπίστωσα κι εγώ με έκπληξη, καθώς ετοίμαζα το τρίτο βιβλίο. Είχαν καταφέρει και αυτά να χωθούν εδώ κι εκεί, σαν μικρές ψηφίδες σε ένα τεράστιο ψηφιδωτό, μια ιστορία που κατά τα άλλα δεν είχε και δεν θα αποκτούσε ποτέ σχέση με την καθημερινότητά μου.
Η δράση της συγγραφής απαιτεί πάνω από όλα την ικανότητα δημιουργίας ενός «σεναρίου» και έπειτα τη διαίρεσή του σε τμηματικά μέρη. Ο δικός μου τρόπος παρέμεινε ο ίδιος, άσχετα εάν στις πρώτες δύο περιπτώσεις άφησα τη ζωή μου να πει την ιστορία και αν στην τρίτη περίπτωση χρειάστηκε να στύψω το μυαλό μου για να σκεφτώ τη συνέχεια.
Ο χρόνος που πέρασε με ωρίμασε συγγραφικά, με έμαθε να παιδεύω το μυαλό και τη σκέψη μου, να σκέφτω συνολικά και αποσπασματικά, να κάνω υπομονή και να μαθαίνω πειθαρχία. Απόλαυση ή μάθηση, λοιπόν; Εμπειρία ή έμπνευση;
Δεν θα μπορούσα να διαλέξω σε καμία περίπτωση, το βέβαιο είναι ότι, όσο ετοιμάζομαι για το επόμενο βιβλίο, γνωρίζω πλέον πολύ καλύτερα τη διαδικασία, και σίγουρα μπορώ να καταλάβω γιατί
οι περισσότεροι συγγραφείς ακολουθούν αυτή τη σειρά εργασίας!
Το παρόν αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία & απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς προηγούμενη έγκριση.
Δείτε επίσης
Αφήστε ένα σχόλιο