Το μυστικό για ένα επιτυχημένο crime story από την Χ. Χριστοπούλου

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ: ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ, ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Τι είναι αυτό που κάνει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα ενδιαφέρον; Τι μας έρχεται στο μυαλό με την φράση «αστυνομική λογοτεχνία» και τι περιμένουμε να διαβάσουμε; Είναι η εξιχνίαση ενός εγκλήματος αρκετή για τον αναγνώστη, ή έχουμε υπερφορτωθεί με ανακυκλώσεις της ίδιας, ουσιαστικά, ιστορίας με διαφορετικούς χαρακτήρες; Τι ζητάει ο αναγνώστης να διαβάσει και τι προσφέρει ο συγγραφέας;

Έχει τύχει να διαβάσετε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και να υποψιαστείτε τον δολοφόνο από το δεύτερο κεφάλαιο, μόνο και μόνο για να δικαιωθείτε στο τέλος από τον συγγραφέα; Αν μετά την ανάγνωση του δέκατου αστυνομικού θρίλερ αρχίσετε να νιώθετε σαν ειδικός πράκτορας του FBI, τότε δεν είστε μόνος. Αυτό συμβαίνει όταν ένα είδος μυθιστορήματος χρησιμοποιεί παρόμοια στοιχεία, είτε των δολοφονιών, είτε της αστυνομικής έρευνας και της ψυχολογίας του δράστη για να πλεχτεί έτσι μια ιστορία πανομοιότυπη με τις άλλες. Για το «άπειρο» μάτι, κάτι τέτοιο δεν αποτελεί πρόβλημα. Το πρόβλημα έρχεται όταν μοτίβα επαναλαμβάνονται.

Ο επικίνδυνος δολοφόνος, μια ομάδα που τρέχει να προλάβει τα γεγονότα και μια έκβαση σαν όλες τις υπόλοιπες: το κίνητρο του κακού δεν προκαλεί εντύπωση, η εξέλιξη της ιστορίας δεν προκαλεί αγωνία στον αναγνώστη, η λύση του εγκλήματος φαίνεται πως ακολουθεί τα ίδια βήματα με την προηγούμενη ιστορία. Σε τέτοιο βαθμό που ο αναγνώστης αναρωτιέται αν διαβάζει το ίδιο βιβλίο με αλλαγμένα μόνο τα ονόματα των χαρακτήρων.

Τι μπορεί να κάνει ο συγγραφέας σε αυτό το σημείο; Είναι γεγονός πως η χρήση ενός μυστικού που αποκαλύπτεται στο τέλος και κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει (ή αλλιώς plot twist – πόσο μου αρέσει αυτή η φράση!), βοηθάει κατά πολύ, αλλά αν ο αναγνώστης έχει εγκαταλείψει την «έρευνα» πολύ πριν φτάσει στο τέλος, έχει σημασία; Αυτό που θέλει είναι «στροφές» και ανατροπή αυτών που θεωρεί πως πιστεύει σε κάθε 50 σελίδες. Να νιώσει σαν να είναι σε βόλτα με τρενάκι του λούνα πάρκ όπου δεν γνωρίζει τι τον περιμένει στην επόμενη στροφή. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι μεγάλο, μόνο κάτι που θα τον κάνει να γυρίζει τις σελίδες για να ανακαλύψει το μεγάλο μυστήριο.

Ένα νέο στοιχείο στην έρευνα, ένας ύποπτος που δεν θα περίμενε ποτέ να δει, ένα κίνητρο διαφορετικό από την κλασική μανία του δολοφόνου, ακόμα και μια νέα μέθοδος έρευνας. Ένας εγκληματίας που στο τέλος ό,τι έκανε το έκανε για να δικαιωθεί. Ένας ερευνητής που δεν είναι και τόσο αθώος όσο φαίνεται. Μια ιστορία εκδίκησης, ίσως. Μια μικρή αλλαγή είναι αρκετή για να κάνει ένα ακόμα αστυνομικό μυθιστόρημα να ξεχωρίσει από το προηγούμενο.

Τέλος, ως συγγραφέας, πάρε τον αναγνώστη μαζί σου στην έρευνα. Κάλεσε τον να ξεδιαλύνετε μαζί αυτή την νέα υπόθεση. Δώσε του τρόπο αφήγησης που θα τον κρατήσει σε εγρήγορση και θα τον κάνει να σκεφτεί και να αναλύσει σαν μέλος την ομάδας. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ικανοποιητικό από την αίσθηση έκπληξης και δικαίωσης όταν όλα τα δεδομένα οδηγήσουν στον σωστό στόχο και στην διαλεύκανση του μυστηρίου. Το πιθανότερο είναι πως ο ήρωας του επόμενου βιβλίου σου κέρδισε έναν συνεργάτη που ανυπομονεί να πέσει στη «δουλειά» ως άλλος Τζον Γουότσον.