Who done it? Από την Χριστίνα Χριστοπούλου

Αν είστε από τους αναγνώστες που αναζητούν ένα who-done-it (ή αλλιώς «whodunit») μυθιστόρημα, όπου ο δολοφόνος συνήθως είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας και όχι κάποιος που ζει στις σκιές, τότε η Sandra Brown είναι η συγγραφέας που θέλετε να διαβάσετε.
Με πλοκές που κρύβουν και από μια έκπληξη σε κάθε 30 σελίδες, η Brown ξέρει να μας κρατά σε πλήρη εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια των ιστοριών της, παίζοντας παράλληλα ένα παιχνίδι με τον αναγνώστη, μετατρέποντάς τον σε μυστικό πράκτορα του F.B.I. με την πρόκληση εύρεσης του δολοφόνου. Την ίδια στιγμή μας οδηγεί μέσα από «μονοπάτια» που μας κάνει να πιστεύουμε ακράδαντα πως γνωρίζουμε τον δολοφόνο, μόνο και μόνο για να ανατραπούν όλα στις τελευταίες τρεις σελίδες, ενώ εξηγεί το κίνητρο του δολοφόνου και τον τρόπο με τον οποίο κινήθηκε, χωρίς να αφήνει τίποτα αναπάντητο.
Παράλληλα, μας δείχνει την ευαίσθητη πλευρά της προσθέτοντας το ρομαντικό στοιχείο μεταξύ των ηρώων της, η οποία έρχεται σε ανατριχιαστική αντίθεση με την σκοτεινή πλευρά που προβάλει μέσα από τους κύριους αντιπάλους.
Η Sandra Brown δίνει μια νότα αναζωογόνησης στις ιστορίες μυστηρίου, πλέκοντας αρμονικά το χιούμορ, τον ρομαντισμό και το σασπένς σε ένα «γαϊτανάκι» που έχει απ’ όλα.
~~~~~~~
Όταν ακούμε για ένα τερατώδες πλάσμα της λογοτεχνίας, μέσα από το οποίο εκφράζεται η ανθρώπινη φύση μας, ίσως το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι το τέρας του Φρανκενστάιν της Mary Shelley. Όμως, το ανθρώπινο στοιχείο, το τρωτά μας κομμάτια, οι αδυναμίες μας, τα πάθη μας, τα αιώνια ερωτηματικά μας γύρω από την ανθρώπινη φύση και ύπαρξη, εκφράζονται άψογα μέσα από τους βρικόλακες της Anne Rice. Όπως η ίδια έχει περιγράψει τους ήρωές της, οι χαρακτήρες της είναι οι περιθωριοποιημένοι, οι άνθρωποι που αναζητούν απαντήσεις για την ίδια την ύπαρξή τους.
Η αρχή έγινε όταν έχασε την 5χρονη κόρη της από λευχαιμία το 1972. Τα ατέλειωτα ερωτηματικά, η βαθιά θλίψη και η λαχτάρα της, την έσπρωξαν στο να διηγηθεί μια ιστορία για ένα κορίτσι που δεν θα πέθαινε ποτέ. Μέσα από το βιβλίο της Συνέντευξη με έναν Βρικόλακα το 1973, μετατρέπει το πένθος της σε δύναμη, σε ελπίδα, θέτοντας ερωτήματα που απασχολούν ολόκληρη την ανθρωπότητα σχετικά με την φύση του καλού, του κακού, την θλίψη, την απελπισία, και την δύναμη της αγάπης.
Αυτό που αρχικά μοιάζει με μυθιστόρημα τρόμου, δεν αποσκοπεί τόσο στην φρίκη και στον τρόμο που θα προκαλέσει στον αναγνώστη, αλλά τον προσκαλεί να αναλύσει βαθύτερα αυτό που διαβάζει, να βρει μέσα στους φαινομενικά σκοτεινούς χαρακτήρες κάτι τόσο ωμά ανθρώπινο και γνώριμο που τον κάνει να αναγνωρίσει ένα κομμάτι του ίδιου του του εαυτού.
Οι χαρακτήρες της Rice δεν είναι τα τέρατα ενός παραμυθιού που δρουν ορμώμενοι από τη φύση τους. Αντίθετα, εναντιώνονται σε αυτήν, πολλές φορές μισώντας τις πράξεις τους και αναζητώντας μια έξοδο διαφυγής, έναν τρόπο να υπάρχουν χωρίς να πληγώνουν, μια χρυσή τομή που θα τους επιτρέπει να επιβιώνουν δίχως να σκοτώνουν μια λύτρωση η οποία είναι πολλές φορές αδύνατο να βρεθεί χωρίς κάποιο τίμημα.
Γνωστή ως Βασίλισσα της γοτθικής λογοτεχνίας, η Anne Rice μας μαθαίνει κάτι που ίσως δεν είχαμε σκεφτεί στο παρελθόν: πως πολλές φορές το «τέρας» δεν είναι το απόκοσμο πλάσμα που πράττει άλογα. Είναι κάτι που μπορεί εσωτερικά να μοιάζει πιο πολύ σε κάποιον που γνωρίζουμε καλά. Σε εμάς τους ίδιους.